ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ನಾನು ಇಡಲು ಬಯಸಿದ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ನಗುತಲೇ ಹೇಳಿದಳು,

ಹೆಸರು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ… ತುಂಬಾ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಂದ ಕಂಡುಕೊಂಡೆ ಈ ಹೆಸರನ್ನು?

ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಹಲವು ವರ್ಷ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಓಡಿತು.

ಅವಳು ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದು ಅತಿ ಸರಳವಾಗಿ. ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದ ಮೊದಲ ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯ, ನಂತರ ಸ್ನೇಹ, ಆಮೇಲೆ ಅರಿಯದೆ ಪ್ರೀತಿ. ಆ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕಿದ್ದೆವು. ಬೆಳಗಿನ ಶುಭೋದಯದಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಶುಭರಾತ್ರಿ ತನಕ ಅವಳೇ ನನ್ನ ಜಗತ್ತು. ಸಣ್ಣ ಜಗಳಗಳು, ಮತ್ತೆ ದೊಡ್ಡ ನಗುವುಗಳು. ಭವಿಷ್ಯದ ಕನಸುಗಳು—ಒಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆ, ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬದುಕು, ಒಟ್ಟಿಗೆ ವೃದ್ಧಾಪ್ಯ. ಅವಳು ನನ್ನ ಬಲ, ನನ್ನ ಧೈರ್ಯ.

ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲವೂ ಮುರಿದು ಬಿತ್ತು. ಆ ಅಪಘಾತ ನನ್ನಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿತು. ಆ ದಿನದಿಂದ ನಾನು ಜೀವಂತ ಶವವಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ಆ ದಿನ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲವೂ ಖಾಲಿಯಾಯಿತು. ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಬದುಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ, ಜನರ ಜೊತೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಅಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ನಗು, ಅವಳ ನೆನಪು, ಅವಳ ಧ್ವನಿ—ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಬಾಲಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಅವಳ ನೆನಪುಗಳಿಂದ ಹೊರಬರಲು ನನಗೆ ವರ್ಷಗಳು ಬೇಕಾಯಿತು. ಪ್ರತಿದಿನ ಹೋರಾಟ. ಕೆಲಸ, ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ, ಸಮಾಜದ ಒತ್ತಡ—ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ನನ್ನನ್ನು ಮುಂದೆ ತಳ್ಳಿದವು.

ಅವಳಿಲ್ಲದೆ ಬದುಕು ಕಲಿಯಲು ನನಗೆ ವರ್ಷಗಳ ಹೋರಾಟ ಬೇಕಾಯಿತು. ಕೆಲ ದಿನಗಳು ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಏಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲ ರಾತ್ರಿ ನಿದ್ರೆಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ನಿಲ್ಲಿಸಿದವು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ದುಃಖವನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ಹೊತ್ತು ಮುಂದೆ ನಡೆಯಲು ಕಲಿತೆ.

ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಾನು ನನ್ನ ನೋವನ್ನೇ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ. ಅವಳನ್ನು ಮರೆತಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಬದುಕಲು ಕಲಿತೆ.

ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಮನೆವರ ಒತ್ತಾಯಕ್ಕೆ ಮದುವೆಯಾಯಿತು. ಹೆಂಡತಿ ಒಳ್ಳೆಯವಳು, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಹೃದಯ ಹೊಂದಿದಳು. ನನ್ನ ಮೌನವನ್ನು ಗೌರವಿಸಿದಳು. ಆಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಜೀವನ ಮತ್ತೆ ಅರ್ಥ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು.

ನಮ್ಮ ಮಗಳು ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನ, ಅವಳನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಾಗ ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರೇ ಹರಿದವು. ಆ ಪುಟ್ಟ ಜೀವದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ನನ್ನ ಹಳೆಯ ಪ್ರೀತಿಯ ಒಂದು ಕಿರಣ ಕಂಡಿತು. ಅವಳ ಹೆಸರನ್ನೇ ಮಗಳಿಗೆ ಇಟ್ಟೆ. ಅದು ನೆನಪಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ಪ್ರೀತಿಯ ಗೌರವಕ್ಕಾಗಿ.

ಹೆಂಡತಿಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಾನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ, “ಈ ಹೆಸರು ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಬೆಳಕು ತಂದಿತ್ತು. ಈಗ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಮಗಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಬಂದಿದೆ." ಅವಳು ಮೌನವಾಗೆ ನಕ್ಕಳು. ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಜೀವನ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಪ್ರೀತಿ ರೂಪ ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡು.